Wat ik allemaal deed afgelopen winter + operatie

Zo, de laatste fatsoenlijke update was alweer het maandoverzicht van November. Dat betekent dat er dus over vijf maanden niks geschreven is! Best wel heftig he? Ik heb het gemist!

Maar het is niet helemaal zonder reden. Zoals jullie wellicht al begrepen hadden uit het vorige maandoverzicht, was ik aan het wachten op een operatie. Het duurde ook even voordat ik zeker wist of ik daar over wilde vertellen, omdat het natuurlijk erg persoonlijk is maar het misschien ook voelt als ‘too much information’. Ik had namelijk een behandeling (het is officieel geen operatie, maar eigenlijk zelfs wel heftiger) aan mijn baarmoeder. Zelf merk ik dat daar nog echt een taboe over heerst en mensen er niet graag naar luisteren (en ook weer wel hoor!). Het is een heel ander verhaal als je een operatie aan je knie hebt gehad, of althans, dat gevoel heb ik. Dat klinkt toch een stuk minder luguber, ofzo? Maar misschien zit dit allemaal tussen mijn oren. Hoe dan ook, nadat ik gisteren Marloes haar stuk las over menstruatie, dacht ik: YES, dit is belangrijk! We moeten er met z’n allen voor zorgen dat het taboe minder wordt, ik dus ook.

Ik merk namelijk dat er ook onder vrouwen onderling heel ‘stoer’ wordt gedaan over menstruatie. Iedereen heeft er last van, er over klagen wekt vaak geen empathie op maar eerder een ‘joh mijn buikpijn is nog veel erger, stel je niet aan!’. Iets waar ik persoonlijk heel erg boos van word. Juist door mijn ondragelijke pijn ben ik met veel meer empathie naar mijn mede menstruerende mensch gaan kijken.

Dus wil ik graag hieronder toch mijn verhaal doen. Ik ga het proberen kort te houden maar dat gaat vast niet lukken, aangezien mijn intro al erg lang is. Wellicht verwijder ik dit gedeelte ook na een week weer uit mijn post. Hoe dan ook, het verhaal begint onder de foto en onder de andere foto’s gaat ‘het normale leven’ weer verder, voor de mensen die geen boekwerk over baarmoeders willen lezen (no hard feelings!). Ik probeer het zo min mogelijk grafisch te houden, maar kan niet altijd voorkomen. Tot zover de disclaimer ;)

Hoe het begon

Het begon allemaal een jaar of 6 geleden, toen ik ter experiment wel eens wilde stoppen met de pil. Wellicht voelde ik me dan wel heel goed, zoals iedereen het deed geloven. Ik slikte namelijk al vanaf mijn 14e de pil, de Diane 35, voor mijn acné. Ik stopte en merkte eigenlijk geen verschil. Na een half jaar werd mijn acné weer steeds erger, zo erg dat ik uiteindelijk naar de dermatoloog stapte voor een heftige Roaccutane-kuur van een maand of 8. Ondertussen werd mijn menstruatie steeds pijnlijker en heftiger. Ik vergeet nooit meer de eerste keer dat ik er zo doodziek van werd – ik was bij vrienden in een andere stad en voelde me steeds ellendiger worden. Toen ik besloot naar huis te gaan, heb ik midden in een drukke winkelstraat gespuugd. Dat was eigenlijk het begin van alle ellende. Wat volgde waren vele jaren met ziekenhuisbezoekjes waaruit bleek dat ik vleesbomen (goedaardige spierknobbels) in mijn baarmoeder had. En artsen die zeiden ‘joh, de buik is zo groot, dat kan van alles zijn geweest he?’, terwijl ik regelmatig dagen lang doodziek in bed lag tijdens mijn menstruatie. Ik kon niks binnenhouden, zelfs omdraaien zorgde er al weer voor dat ik alles er uit gooide. En dan de pijn! Die was zo ondragelijk, dat ik wel eens heb afgevraagd of ik niet een ambulance moest bellen omdat het voelde alsof ik doodging. Dat klinkt heel dramatisch en zo deed ik het ook altijd af, maar ik ga niet liegen: het voelde écht zo. Ik heb zelfs een keer of twee gedacht om van het balkon te springen, zodat het dan maar over zou zijn…

Gelukkig waren die heel heftige momenten maar sporadisch, waardoor ik telkens na een redelijk normale maand dacht ‘ach, de volgende keer ga ik wel weer naar de gynaecoloog’. Helemaal als je met zo’n excuus als ‘ach, het kan ook iets anders zijn he’ wordt weggestuurd. Ik weet nog goed dat ik toen huilend naar huis ben gefietst…
Ik probeerde nog wel eens een zwaardere anticonceptiepil, en verdere opties waren allemaal andere heftige pillen. Daar had ik geen zin in.

De afgelopen jaren

De afgelopen jaren ging het allemaal vrij okee. Ja ik had waanzinnig veel buikpijn, maar ik werd er niet meer ziek van en kon redelijk mijn dingen blijven doen. Als ik er nu over nadenk is het natuurlijk te gek voor woorden dat dat mijn maatstaf is geweest. Fast forward naar vorig jaar, waar ik naast steeds erger wordende buikpijn, ook steeds erger begon te bloeden. Om een beeld te geven: ik kon een tampon er in stoppen en er meteen weer uit halen omdat ‘ie vol zat, had bloedstolsels ter grootte van mijn vuist en onbewust permanente, heftige bloedarmoede. Daarnaast kreeg ik steeds vaker buikpijn, wat aan het einde van vorig jaar een permanente buikpijn was. Met een beetje buikpijn kreeg ik buik zo groot dat het wel leek alsof ik zwanger was. Ik kocht onbewust alleen nog maar broeken met elastiek.

Mijn baarmoeder zat helemaal tot aan de nok toe vol met vleesbomen. De inhoud van een normale baarmoeder is 120cc, mijne was 590cc. En het groeide gestaag, want eerder dat jaar was het 480cc. Aan het einde kon ik ze gewoon voelen, zo groot was mijn baarmoeder. Daardoor kon ik ook al jaren de pil niet doorslikken, want ik werd altijd eigenlijk al voor het einde van de strip ongesteld. Maar als je zo heftig ongesteld bent, dan kun je je huis niet uit. Je snapt dat dit natuurlijk ook gevolgen kan hebben voor bijv. mijn fotografie carriere. Hoe moet ik een bruiloft fotograferen als ik letterlijk elke 5 minuten al door mijn grote tampon EN nachtmaandverband ben doorgelekt?

De ‘operatie’

Er was nu echt, echt actie nodig. Ik wilde geen pillen slikken waardoor ik in de overgang kwam (ja hoi, krijg ik dan een baard?) en moest uiteindelijk zelf mijn gynaecoloog vragen of een operatie geen optie was. Gezien de locatie van mijn vleesbomen was alleen een buikoperatie mogelijk, wat ik wel erg heftig vond. Maar er bleek nog een optie te zijn – een embolisatie. Voor uitgebreide details verwijs ik je door naar deze site, maar in het kort: ze snijden de slagaders in je lies aan, waarin ze met een slangetje balletjes in de bloedtoevoer van vleesbomen stoppen. Deze sterven dan af en die moet je lichaam dan in de maanden die volgen zelf opruimen. Het is een lichte ingreep, dus na 2 weken kun je alweer verder met je leven. Maar! Een embolisatie wordt vaak onderschat. Het staat erom bekend dat het heel erg pijnlijk is (was het ook), zo moet je sowieso 2 dagen in het ziekenhuis blijven vanwege pijnstilling. Omdat ik wel een idee had hoeveel pijn dat zou kunnen zijn, keek ik er echt gruwelijk tegenop. Die pijn wilde ik gewoon nooit, nooit meer.

Ik vond het een heel heftige ervaring – zo waren ze bij mij extra lang bezig (zo’n 2,5 uur en ja, je bent wakker bij de behandeling). Ik herinner me vooral dat mijn arm heel erg ging slapen en pijnlijk werd. Verder vond ik de behandeling an sich vooral wel okee. Ik had valium gekregen en wilde vooral een dutje doen. Vond het meekijken op het rontgenscherm vooral fascinerend. Ik had ook al een ruggenprik gekregen met een morfinepomp er aan, maar geloof me maar dat ik het voelde toen de boel afstierf. De pijn was ondragelijk! Het zweet stroomde letterlijk van mijn hoofd af en met een noodgang werd ik naar de afdeling gereden waar ik nog een extra morfineshot in mijn been kreeg. Ik weet nog wel dat ik heel stoer riep ‘nou, ben wel wat gewend!’, maar dit was toch wel erg intens. Wat volgde waren verschrikkelijke dagen waarop ik weer superziek werd – vanaf het begin kon ik niks binnenhouden. Heb 4 dagen niet gegeten en moest verschrikkelijk spugen. (Heel fijn als ze je liezen hebben aangesneden en je dus eigenlijk geen druk daarop mag zetten…). En ook waar ik verschrikkelijke pijnaanvallen kreeg. Ik had een ruggenprik met een morfinepomp, kreeg met regelmaat extra morfineshots in mijn been, tramadol (morfine in pilvorm), diclofenac EN paracetemol, maar het deed nog steeds pijn.

Het was een heel gekke ervaring en de eerste week werd ik spontaan weer misselijk als ik er aan dacht – zo naar vond ik het. Dat ervaar ik nu helemaal niet meer hoor, ben het vooral vergeten. Zou het waarschijnlijk zelfs weer doen. Maar jeetje, hier hadden ze me best wat beter over mogen informeren. In mijn geval had ik vooral pech (zo was mijn ruggenprik waarschijnlijk iets te hoog gezet en nog veel meer van dat soort ongein) en had ik gewoon een heel grote vleesboom waardoor mijn lichaam waarschijnlijk ook zo heftig reageerde.

En nu?

Nu, 3 maanden later, gaat het goed! Mijn lichaam is het wel nog steeds aan het opruimen en heb daarom nog veel buikpijn en steken in mijn liezen. Ook had ik andere gekke dingen, zoals tintelingen in mijn tenen. Mijn menstruaties waren zo licht (de laatste duurde 1,5 dag!) dat ik me bijna ging afvragen of ik niet gewoon onvruchtbaar was geworden (dit is namelijk ook een mogelijkheid met deze behandeling, die doen ze ook eigenlijk niet bij mensen zonder kinderen.) En dit is wellicht een wat vies verhaal, maar ik heb ook al twee flinke stukken vleesboom gebaard. Gebaard ja, zoals een kind. Maar dan geen kind maar meer een soort kipfileetje. En ja dat is een heel gekke gewaarwording. Natuurlijk heb ik de afgelopen maanden met allerlei angsten gelopen i.v.m. mogelijke complicaties, dus het beheerst nog steeds mijn leven. Maar hopelijk is dat snel voorbij.

Vorige week had ik een controle – er zit nog een flink stuk vleesboom in wat er uit moet (vandaar nog de buikpijn en klachten) maar dat gaat hopelijk nog vanzelf. Anders moet er wellicht alsnog geopereerd worden. Dat is natuurlijk wel minder goed nieuws. Maar! Het goede nieuws: mijn baarmoeder is met 75% geslonken en is straks gewoon weer het formaat van een normale baarmoeder!

Pas nu ik dit verhaal heb geschreven, besef ik me pas goed hoe abnormaal de situatie was. Het voelde dan ook ‘niet eerlijk’ om dit heel grote ding in mijn leven niet met jullie te delen, gezien ik al mijn halve leven alles op het internet deel ;) Ik wil vooral iedereen op het hart drukken om JE EIGEN KLACHTEN SERIEUS TE NEMEN. Echt! Een helse menstruatie is NIET normaal. Ga naar de dokter en laat je niet wegjagen met de pil!

Zo, tot zover mijn preek.

En ja, dit vind ik heel spannend om te plaatsen. Het voelt nog steeds als ‘aandachttrekkerij’ en ‘too much information’. Dat vind ik moeilijk om los te laten, maar ik merk ook dat het helpt om er over te schrijven. Het valt me ook op dat er over ‘heb een opgezwollen teen’ zoveel meer te vinden is dan een embolisatie. Daar mag wel verandering in komen.

Als je het verhaal hierboven hebt gelezen, kun je je vast wel voorstellen dat ik de maand voor de ‘operatie’ niet echt iets uit handen kreeg. Zo wilde ik al tijden aan mijn website werken, maar mijn concentratie was ver te zoeken. Een week na mijn operatie voelde ik me steeds beter en ging ik weer van mijn ouders naar mijn eigen huisje (toen sneeuwde het nog ja!). Ik heb echt vele, vele uren in mijn website gestoken. Wat een werk! Maar het is het waard geweest. Mocht je het nog niet gezien hebben: angelicavis.nl ;)




Elke maand is er in het Grafisch Atelier een ‘druksavond’, waar je vrijblijvend aan de slag mag. Met een paar vriendinnen ga ik hier regelmatig heen en het is echt heel leuk om te doen! Op de kunstacademie vond ik de grafische werkplek echt een heerlijke plek. Zo fijn om daar nu weer mee bezig te zijn.



Mijn stekjes gaan goed! Heb mijn planten flink verwaarloosd, eerlijk is eerlijk. Maar ik probeer daar verandering in te brengen! ;)




Natuurlijk genoot ik de afgelopen maanden ook flink van het mooie weer wat we al hebben gehad. Bofbipsen zijn we! (En ja, ik maak me tegelijkertijd ook zorgen om het klimaat…)




Na de hele winter stil hebben gezeten, begon het weer behoorlijk te kriebelen. Ik maakte weer een old school selfie en fotografeerde een paar andere fotografen. Het is zó fijn om weer aan de slag te gaan!


Over deze middag blogde ik al eerder op mijn portfoliosite, klik hier voor meer foto’s!




En bloesem, veel bloesem <3 Ik houd zo van de lente. Ik kreeg ook foto's doorgestuurd van anderen, dat ze stonden te poseren met een bloesemboom. "Heb een echte Angélica gemaakt" zeiden ze dan, haha. Ik houd er van.


En natuurlijk ging ik op vakantie! We waren een klein weekje naar Italië, naar Cinque Terre, Pisa en Florence. Het was echt prachtig! Ondanks wat tegenvallers (het weer en het feit dat je vanaf 1 April alleen nog maar met echte wandelschoenen mag wandelen rondom Cinque Terre) was het een heerlijke vakantie. Je snapt natuurlijk dat ik hiervan nog genoeg foto’s te delen heb! Die komen binnenkort :)


En nu? Nou, je snapt dat het hele operatieverhaal even van me afgeschreven moest worden. Het voelt alsof ik letterlijk aan een schone lei van mijn leven ben begonnen. Een betere, met wat minder zorgen. Het voelt echt zo bevrijdend! Dus heb ik ook weer zin om aan deze blog te gaan schrijven. Voor nu zullen het voornamelijk maandoverzichten worden en misschien hier en daar een artikeltje over reizen. Mijn fotografiesessies ga ik vooralsnog alleen delen op mijn portfolioblog, zodat deze mooi geüpdatet blijft. Die kun je hier vinden.

Verder zul je me vooral nog steeds vinden op Instagram!

Mochten er mensen trouwens nog vragen hebben wat betreft mijn hele menstruatieverhaal: je mag me altijd mailen (of commenten)! Ik praat er eigenlijk juist wel graag over, maar alleen als ik weet dat diegene daar ook echt op zit te wachten ;) Mijn e-mailadres is hi@angelicavis.nl

Follow:
Share:

14 Comments

  1. April 24, 2019 / 12:56

    Wauw, wat een verhaal. Ik werd er echt helemaal stil van, ik voel gewoon bijna de pijn door je blog heen. Wat bizar dat ze je daar zo mee hebben laten lopen! Ik kan het me gewoon bijna niet voorstellen, die pijn. Ik ben heel blij dat je het toch gedeeld hebt, ik hoop dat je het ook laat staan. Er is niks engs, vies of raar aan een menstruatie. Misschien vinden andere vrouwen nu steun uit jouw artikel. En hopelijk gaan artsen ons dan ook wat serieuzer nemen! Ik hoop voor jou op een spoedig herstel, dat hiermee hopelijk de kous af is! Heel veel sterkte en een dikke knuffel omdat ik het ZO goed vind dat je hierover geblogd hebt!

    • Angélica
      Author
      April 24, 2019 / 14:20

      Ahhh zo lief deze comment <3 Het is natuurlijk ook wel heel normaal, menstrueren enzo. Eigenlijk onzin om daar zo verkrampt over te doen natuurlijk. Dat helpt niet echt met de destigmatisering ;)

      & Dankjewel! Het zal in ieder geval hopelijk een aantal jaar verlichting geven. Ik denk er aan om bijv. een implanon (anticonceptiestaafje) te nemen zodat ik voorlopig nooit meer ongesteld hoef te worden haha! Helaas groeit de boel wel gewoon terug. Dit klinkt misschien heftig, maar het is ook erfelijk en vanaf jongs af aan ben ik er eigenlijk al op voorbereid dat mijn baarmoeder er wel een keer helemaal uit moet... Maar! Voorlopig nog niet in ieder geval :)

      & Nogmaals dankjewel haha, lief! <3

  2. April 24, 2019 / 14:39

    Jeetje Angelica, wat super heftig om dit te lezen! Ik kan me voorstellen dat het heel heftig voor je is geweest, ik krijg er zelf spontaan buikpijn van. :( Maar wat heb je er mooi over geschreven, ik kan me voorstellen dat anderen in deze situatie hier veel aan zullen hebben. Dankjewel voor het delen! X

  3. April 24, 2019 / 15:09

    Ik denk ook dat het heel belangrijk is om openlijker over menstruatie te praten. Daar was laatst nog onderzoek naar gedaan door het Radboud UMC onder ruim 42.000 mensen.
    – 85% heeft maandelijks last van menstruatiepijn
    – één op de drie kan niet al hun dagelijkse bezigheden, zoals werk of taken thuis, volledig uitvoeren.
    – Minder dan de helft gaf aan open te zijn tegen over hun menstruatieklachten als ze hun dagelijkse bezigheden moesten aanpassen.

    Dus heel goed dat je er over vertelt, ik vind het absoluut geen tmi (al ben ik ook wel veel menstruatie-verhalen gewend.)
    En ik hoop dat je snel je laatste vleesboom “baart” en er helemaal vanaf bent!

    • Angélica
      Author
      April 26, 2019 / 09:07

      Ha Nynke, dankjewel! Ik hoop ook dat mijn volgende ‘baby’ snel geboren wordt haha, we gaan het zien.
      En ja schokkend is het he? Ik herken het wel allemaal… ook dat je een ander excuus gebruikt. Deed ooit eens vrijwilligerswerk op een festival en had zo’n buikpijn (‘s nachts heb ik nog bij de EHBO gelegen omdat ik weer doodziek werd), maar had maar gezegd dat ik hoofdpijn had… nou heb echt moeten smeken om een paracetamol! Dat doe ik dus ook nooit meer ;) Of ja, dat denk je dan. Maar het is toch makkelijker om een ander excuus te gebruiken. Heel stom eigenlijk!

  4. George van der Does
    April 24, 2019 / 16:01

    heel dapper dt je dit verhaal verteld, wellicht voor sommige lezers eerder bij vreemde verschijnselen naar de huisarts te gaan veel sterkte nog en beterschap!

  5. April 24, 2019 / 18:40

    Mijn god, ik krijg gewoon buikpijn van je verhaal te lezen. Wat erg dat je dat hebt meegemaakt! Goed dat je toch hebt door gezet en je niet naar huis liet sturen. Vind het eerlijk gezegd ook wel schandalig van je arts hoor… Maar goed, fijn dat er toch licht aan het einde van deze tunnel is. En ook heel goed dat je het deelt! Er mag inderdaad wat opener over menstruatie gesproken worden. No shame in our game!

    • Angélica
      Author
      April 26, 2019 / 08:56

      Ha Irene, dankjewel <3 Ik heb verschillende artsen versleten voordat ik er bij 1 uitkwam die me in ieder geval serieus nam. Alsnog vind ik het gek dat ik dan zelf maar moest vragen om een operatie, helemaal nu ik achteraf weet hoeveel verschil het heeft gemaakt.
      En ja toch? Het is eigenlijk gewoon heel normaal om te menstrueren, niets om je voor te schamen :)

  6. April 24, 2019 / 19:20

    Zo mooi dat je je verhaal zo openlijk op je blog zet. Wat is het heftig he, om het zo uit te schrijven? Ik had dat in ieder geval wel bij mijn operatie. En welke dingen we allemaal wel (bewust en onbewust) doen om beter door het leven te kunnen gaan. Ik draag nog steeds nauwelijks spijkerbroeken, aangezien ik mijn klachten nog redelijk heb. Die elastiekbroeken klinken als een goed idee, ik wil na een aantal maanden ook wel weer eens van mijn tuinbroek af haha

    Super dapper dat je gedeeld hebt en hoop dat alles snel weer helemaal goed is!

    • Angélica
      Author
      April 26, 2019 / 08:55

      Ja het voelt een beetje bevrijdend wel, om het zo op te schrijven. Gek is dat he? Het bewijst ook maar weer dat het internet maar een bepaald deel van iemands leven laat zien…
      Ik draag ook nog steeds nauwelijks spijkerbroeken, heb ook nog steeds wel veel buikpijn (maar dit keer met een ‘goed doel’ in ieder geval haha). Die elastieken broeken zijn ideaal en ook nog eens in de mode tegenwoordig haha! Een soort van verijdelde joggingbroeken zijn het (maar dan netjes). Aanrader ;)

      Dankjewel!

  7. April 25, 2019 / 02:28

    Wauw Angelica, wat een eerlijk en heftig verhaal! En bedankt voor het delen, ik denk dat er zoveel meer kennis en ervaringen gedeeld zouden moeten worden over dit soort dingen… Wie weet hoeveel mensen hier iets aan hebben! Ik wist ook helemaal niet dat het erfelijk is (zit hier ook in de familie). Mag ik het ook wel eens in de gaten gaan houden.. Ik hoop dat je je nu alleen maar beter gaat voelen en de laatste ‘bevalling’ ook goed gaat (weet ik eindelijk ook waarvoor we zo’n spreekwoord hebben ;)). Veel liefs!

    • Angélica
      Author
      April 26, 2019 / 08:53

      Dankjewel voor je lieve woorden! Het ding is dat er stiekem denk ik heel veel mensen vleesbomen hebben (het komt iig heel veel voor), maar lang niet iedereen heeft er last van. Dit ligt allemaal aan dingen als locatie en grootte enzo. Maar het is sowieso altijd goed om bij een veranderende menstruatie een check-up te laten doen!
      Denk dat veel mensen het al snel afdoen als ‘ach iedereen heeft er last van’, maar dat er best wel eens serieuzer naar de klachten gekeken mag worden :)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *