Het creatieve leven

Ik wilde een stukje schrijven. Over die eeuwige druk, over de drang om te moeten creëren, over perfectionisme. Maar dat perfectionisme uit zich voorbeeldig in het schrijven van deze post – het wil allemaal niet. Het is het eigenlijk allemaal niet, ik kom niet uit mijn woorden, het loopt allemaal niet lekker. Kortom, het is niet perfect. Dus haak ik af. Een welbekend fenomeen voor vele mensen onder ons millennials, denk ik toch wel. Ik denk aan de andere posts die ik wil schrijven, maar waarvoor ik simpelweg de inspiratie niet heb. Wat allemaal niet perfect is.

“perfectionism is just fear in fancy shoes and a mink coat,”
― Elizabeth Gilbert

Het grappige is dat ik een heel belangrijk ding heb geleerd op de kunstacademie – dat je gewoon moet doen en dat er gaandeweg wel iets ontstaat. Iets wat elke keer maar weer waar blijkt te zijn. Dus stapte ik gisteren op de fiets, die ik eindelijk had gemaakt, met mijn camera in mijn tas. Voor de Zusterhood-opdracht ging ik op pad, op zoek naar inspiratie en een verhaal. Telkens als de deadline nadert vervloek ik mijzelf dat ik mijzelf heb opgegeven. Waarom doe ik mijzelf dit aan? Oh ja, omdat ik creatiever wilde zijn, mijn horizon weer wat meer wilde verbreden. Maar daar is dat perfectionisme weer – het moet allemaal goed in elkaar steken, een mooi verhaal hebben, goed doordacht. Ik denk er vele avonden over, pieker me suf. Wat ga ik hier nou weer mee doen? Onderweg fotografeer ik verschillende dingen en kom ik tot een beeld wat ik helemaal niet voor ogen had. Goed, het is niet iets wat ik normaal zou gebruiken, maar het bewijst wel weer dat je vaak onderweg vanzelf iets tegenkomt. Letterlijk en figuurlijk. Waarom zou het eigenlijk ook perfect moeten? Is het juist niet het hele idee van deze opdracht dat je simpelweg iets creëert?

En wat mis ik dat creëren! Sinds ik afgelopen zomer mijn bedrijf heb gestart, merk ik pas echt hoeveel ik kan genieten van fotograferen. Hoe erg ik het mis als ik het een tijdje niet doe, zoals de afgelopen wintermaanden. Dat ik thuis kom van een lange werkdag en achter mijn computer ga zitten en dan toch maar voor Netflix ga. Om vervolgens onvoldaan naar bed te gaan.

Maar gelukkig heb ik volgende week genoeg te creëren – ik kreeg genoeg leuke berichten over mensen die voor mijn camera wilden staan en toevallig vind er een hoop plaats in de laatste week van April. Het wordt een heftig weekje misschien wel, maar ik denk ook een heerlijke! Ik poetste gisteren al mijn analoge camera schoon en bestelde nog wat extra rolletjes film. Ik ben klaar om weer geïnspireerd te worden!

“if I am not actively creating something, then I am probably actively destroying something”
― Elizabeth Gilbert

Ik heb het idee dat veel creatieve mensen mijn blog lezen en misschien herken je dit ook wel – als ik een tijdje even niets creëer, dan voel ik me echt een beetje dood van binnen. Dit klinkt wat dramatisch, maar het is een soort leeg gevoel wat ik niet kan plaatsen. Na een tijdje wordt het me pas duidelijk wat het is – ik moet beelden maken!

Een boek wat hier veel over gaat is “Big Magic” van Elizabeth Gilbert, die schrijfster van “Eat, Pray, Love” ja. Ik denk dat ik nauwelijks zoveel “a-ha momenten” (is dit te Oprah?) heb gehad als tijdens het lezen van dit boek. Ik deel hieronder nog even een megaquote die ik echt verschrikkelijk herkenbaar vond. En vind, want nog steeds twijfel ik wel eens. Nog steeds vraag ik me af of ik echt wel goed genoeg ben. Dat ik eigenlijk vrijwel al mijn opdrachten via via heb gekregen. Of ik ooit wel goed genoeg zal zijn en er tussen uit ga springen. Dat het aanbod van fotografen al zo megagroot is. Of ik wel mijn investeringen terug ga verdienen. Of ik wel hard genoeg groei (ik zei wel zo leuk dat ik het langzaam aan wilde doen, maar ondertussen gaat het me natuurlijk niet hard genoeg). Meer, meer, meer! Goed, beter, best! Ik weet natuurlijk wel dat ik niet de enige ben, dus sluit ik even af met een flinke maar onwaarschijnlijk herkenbare quote:

“Let me list for you some of the many ways in which you might be afraid to live a more creative life: You’re afraid you have no talent. You’re afraid you’ll be rejected or criticized or ridiculed or misunderstood or—worst of all—ignored. You’re afraid there’s no market for your creativity, and therefore no point in pursuing it. You’re afraid somebody else already did it better. You’re afraid everybody else already did it better. You’re afraid somebody will steal your ideas, so it’s safer to keep them hidden forever in the dark. You’re afraid you won’t be taken seriously. You’re afraid your work isn’t politically, emotionally, or artistically important enough to change anyone’s life. You’re afraid your dreams are embarrassing. You’re afraid that someday you’ll look back on your creative endeavors as having been a giant waste of time, effort, and money. You’re afraid you don’t have the right kind of discipline. You’re afraid you don’t have the right kind of work space, or financial freedom, or empty hours in which to focus on invention or exploration. You’re afraid you don’t have the right kind of training or degree. You’re afraid you’re too fat. (I don’t know what this has to do with creativity, exactly, but experience has taught me that most of us are afraid we’re too fat, so let’s just put that on the anxiety list, for good measure.) You’re afraid of being exposed as a hack, or a fool, or a dilettante, or a narcissist. You’re afraid of upsetting your family with what you may reveal. You’re afraid of what your peers and coworkers will say if you express your personal truth aloud. You’re afraid of unleashing your innermost demons, and you really don’t want to encounter your innermost demons. You’re afraid your best work is behind you. You’re afraid you never had any best work to begin with. You’re afraid you neglected your creativity for so long that now you can never get it back. You’re afraid you’re too old to start. You’re afraid you’re too young to start. You’re afraid because something went well in your life once, so obviously nothing can ever go well again. You’re afraid because nothing has ever gone well in your life, so why bother trying? You’re afraid of being a one-hit wonder. You’re afraid of being a no-hit wonder” 
― Elizabeth Gilbert

Oftewel – er zijn talloze redenen om maar niet te hoeven creëren, maar uiteindelijk moet je het gewoon doen en komt alles op zijn pootjes terecht. Heus.

Follow:

6 Comments

  1. April 20, 2018 / 13:52

    Fijn geschreven, en die citaten zijn zo herkenbaar!

    • Angélica
      Author
      April 20, 2018 / 19:47

      Dankjewel! En ja, sowieso een boek vol met herkenning, aanrader!

  2. April 22, 2018 / 13:32

    Heel mooi, en zo waar ook gewoon. Ik merk het heel veel met schrijven, als ik dan een tijdje niets heb herschreven voelt het echt leeg en dan kriebelt het weer :)

  3. April 24, 2018 / 21:40

    Zo herkenbaar die laatste quote! (en alderest dat je schreef) & ooh ja, een vraagje: waar bestel/koop jij je filmrolletjes?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *