De evolutie van de selfie

Een aantal weken kreeg ik ineens een idee – een post met een terugblik naar mijn oude selfies. Later bedacht ik me dat het ook wel leuk zou zijn om ze op chronologische volgorde te laten zien – van 2006 tot nu. Tegenwoordig maken jongeren van 17 al de meest ingenieuze zelfportretkunstwerken ooit. Misschien vind je dat net zo ontmoedigend als ik dat vind. Zo ja, dan heb ik hier een cadeautje voor je – ik was namelijk absoluut geen 17-jarig selfiekunstenares. Sterker nog, ze waren echt tenenkrommend! De eerste paar maakte ik met een compact cameraatje van de Aldi, ik weet nog goed hoe blij ik was met dat ding! Ik spaarde heel lang voor een spiegelreflex, die ik in 2007 kocht. Ondanks dat ik kunstacademie deed, had ik helemaal geen les in fotografie. Ik heb mijzelf dus alles aan moeten leren. Dat kostte nog wel wat tijd, wat je wel gaat zien ;) Ik had veel ingenieuze ideeen maar weinig zin om alles tot in de puntjes uit te werken in Photoshop. Alles moest dus met de hand gebeuren. Dat geeft het wel weer wat kneuterigs, wat ik nou juist wel weer kan waarderen haha.

Maar eerlijk? Veel van deze zelfportretten vind ik echt heel suf. Aan de andere kant vind ik het ook juist superleuk om te zien. Ik fotografeerde vooral veel uit emotie, wat veel emo plaatjes opleverde. Dat vind ik nou wel hilarisch om te zien, maar toen werkte het wel daadwerkelijk therapeutisch. Ook stapte ik altijd meteen op mijn fiets als het buiten mistig was, want dat vond ik echt heel gaaf om te fotograferen. Dat zou ik nou niet meer zo snel doen, mijn foto’s zijn niet meer zo spontaan altijd.

Ook kan ik het niet geloven dat veel van deze foto’s alweer zo lang geleden genomen zijn! Hoe anders ik toen wel niet was, hoe jong nog. Het lijkt wel alsof ik naar een foto van iemand anders kijk! Tegelijkertijd kan ik bij sommige foto’s nog helemaal voelen wat ik voelde toen ik de foto’s had gemaakt – het enthousiasme, het geluk. Het is echt een heerlijke trip down memory lane!

Ik heb de foto’s gebruikt zoals ik ze toen bewerkt heb. Ik sloeg vaak foto’s heeeel erg klein op (en soms met een lelijk zwart randje, why?) dus het is allemaal wat rommelig. Maar het was al een hele klus om een selectie maken, dus om de foto’s opnieuw te bewerken… no thanks! Ik heb geprobeerd er maximaal 3 per jaar te plaatsen, maar dat is soms echt heel moeilijk. Hier op Flickr heb ik nog een aantal zelfportrettenalbums, mocht je nog meer willen zien ;)

Laten we dan nu begin aan misschien wel de meest narcistische post die ik ooit heb geschreven, hehe.



2006

Dit was mijn eerste zelfportret waar het allemaal mee begon. Gemaakt met mijn cameraatje van de Aldi en heftig veel Photoshop werk…



2007

Een emo zelfportretje in de gang van mijn studentenhuis, hahaha.

Dit was echt mijn meesterwerk toentertijd, vond ik. Ehhhh misschien toch niet haha.



2008

Kunst, ofzo.

Vanaf hier begon mijn fascinatie voor het nemen van foto’s van mijn rug, haha. Ik begon er uiteindelijk zelfs een serie over – wanderlust. Een paar jaar later werden dit soort foto’s een hele hype. Dat vind ik nog wel eens grappig om te bedenken. Ik maak nou ook eigenlijk bijna nooit meer zulke foto’s!

Hier zit ik op mijn hurken bij een meer, leuk he?



2009

Ik fotografeerde vooral veel uit emotie en in de kunstacademietijden was ik nou eenmaal een emo kid.

Dit was mijn eerste mistfoto en daar was ik zo trots op. Helemaal blij met de herfstkleuren.

Deze foto herken je misschien niet zo, maar ik vind deze nog steeds best interessant. Liefde voor glitters!



2010

Deze foto vind ik nog steeds heel mooi! Acht jaar geleden alweer… hier begon ook mijn hele ‘vlekken in de kleur van de foto voor mijn lens houden’ dingetje. Op heel veel van deze foto’s krijg ik terug met nou ja, een beetje schaamte wel. Maar deze niet!

Ik had een studiootje ergens in een oud kantoorpand, waar ik heel veel selfies maakte, waaronder deze. Ik maakte in die tijd (en sowieso wel) veel meer sprookjesachtige dingen. Met letterlijk kroontjes e.d. Ik toverde ook boeken om tot een soort pop-up sprookjesboek bijvoorbeeld. Helemaal into the sprookjes.

Dit was gewoon thuis overigens. Maar oei, dat licht. Helemaal in mijn nopjes was ik met mijn ringlamp. Deze heb ik nog steeds trouwens! Maar die heb ik al heel veel jaren niet meer gebruikt…

Toen ik wit haar had (twee keer gehad) was ik helemaal into alles wit op de foto zetten. Ik had er zelfs op mijn portfoliosite een speciaal gedeelte voor.

Hier was ik helemaal trots op de retrolook!



2011

Ik ga nog even door met mijn artistieke foto’s. Ik was vooral geïnspireerd door mensen als Lissy Elle, die ik trouwens ontdekte doordat ze me op Flickr ging volgen! Nog helemaal trots op dat moment haha.

Niet de meest charmante foto maar hij heeft wel iets cinematisch vind ik. Ik startte rond deze tijd ook heel veel fotografieprojecten, waar ik elke dag of week een foto nam. Ik was namelijk afgestudeerd van de kunstacademie en had geen idee wat ik moest doen!

Ik had ook een fascinatie voor mijn rode jas. Die gebruikte ik heel veel voor dit soort ~*mysterieuze*~ foto’s. Vond deze foto ook echt te gek trouwens. Vind nu vooral de scheve horizon heel storend, alhoewel het zo scheef is dat het ook wel weer artistiek maakt, denk ik dan maar.

Deze boom stond in het park naast mijn studio en daar klom ik vaak in voor een foto (hij was helemaal hol van binnen).

Rode jas, gele jas…



2012

Daar is de rode jas weer! Hier had ik ook weeeer een nieuw project gestart, ik geloof een 365 dagen project.

Ik vond een cape bij de kringloop en die heb ik ook naar hartelust gebruikt voor mijn ~*mysterieuze*~ selfies. Ik vind deze foto eigenlijk nog steeds wel tof ook.



2013

Nog zo’n favorietje. Zou deze zo weer op mijn Instagram zetten. Het heeft iets poetisch, iets zachts. Dat vind ik nog steeds heel mooi in foto’s.

Zoveel groen! Dit was denk ik ook wel het hoogtepunt van mijn rugselfies.

Kunst

Deze foto belandde bijna op een Italiaanse boekcover vorig jaar! Maar helaas bleek mijn bestand te klein…



2014

Wapperende manen! Van dat lelijke behang ben ik gelukkig nu af.

Heerlijke moody foto weer. Ik had mijzelf gesneden en dat is wel een mooi moment voor zo’n foto toch? Tjah.

Hier begon mijn reisselfiefascinatie – dit was in IJsland.

Eigenlijk begon het hier al, trouwens. In Howth was dit, in Februari. Heerlijk die scheve horizon ook!



2015

Oranje was het thema van dit selfiejaar… ik maakte er heel weinig dit jaar trouwens.

Schotland! Nog steeds zoveel liefde voor deze.

En ook veel liefde nog voor deze.

Vlekjes.



2016

Hier begon ik mijn 100 dagen project en had ik donkerbruin haar met veel te heftige wenkbrauwpotlood. Tjah!

Deze foto maakte ik in Japan en ken je vast wel. Het is nog steeds 1 van mijn favorieten.

Een heel artistieke selfie uit Bulgarije! De laatste jaren maak ik eigenlijk vooral zelfportretten als ik op vakantie ben.



2017

Een reisselfie in Roemenië.

En in Innsbruck.

En in Edinburgh.

En nog twee gewoon hier in de polder – in de lente en in de winter.



2018

De meest recente… wat een verschil wel met de allereerste he? De kwaliteit is wat slecht omdat ik het van mijn Facebookpagina heb geplukt, oeps.

Zo, dat is nog een hele post! Ik vond het wel ontzettend leuk om te zien hoe mijn zelfportretten door de jaren heen zijn veranderd. Ik maak ze steeds minder, voel ook steeds minder de behoefte om ze te maken. Ik maakte ze vooral omdat ik ideeën had en geen model, of omdat ik een bepaalde emotie voelde en dat graag wilde uiten of kwijt wilde. Dan is een zelfportret ook eigenlijk het enige wat goed voelt. Tegenwoordig maak ik vooral portretten van anderen en ik merk ook wel dat ik dat ook wel weer heel leuk vind. En vooral ook – hoeveel makkelijker dat wel niet is. Niet dat het nou persé makkelijker is, maar alleen al dat je kunt gaan waar je wil en meteen ziet wat je doet voelt soms nog steeds als een enorme luxe.

Ik vond het ook leuk om te zien hoe mijn stijl wel veranderd is, en hoe sommige dingen nog steeds hetzelfde zijn gebleven. Zo fotografeer ik nou nog steeds met attributen voor mijn lens, waardoor je dat dromerige gevoel krijgt met die vlekken. Maar vroeger fotografeerde ik weer vooral in landschapformaat, terwijl ik nu bijna alleen nog maar ‘staande’ foto’s maak.

Ik ben benieuwd wat je van deze post vind. Herken je sommige foto’s nog van vroeger? Vast wel!

Follow:
Share:

15 Comments

  1. April 26, 2018 / 15:56

    Oh my god. This is golden. Love this evolution. So much progress!!! I love your photos so much. Fuck this is dope!!!!

    • Angélica
      Author
      April 29, 2018 / 10:26

      Thank you so much! So lovely to hear <3

  2. April 26, 2018 / 16:04

    Ik vind ze dus allemaal best wel goed gelukt! (zelfs de hele oude)

    • Angélica
      Author
      April 29, 2018 / 10:26

      Ohh dankjewel! Leuk :D

  3. April 26, 2018 / 18:44

    Wat onwijs leuk om te zien! Ik vind veel van de foto’s (ook de oude) echt heel erg tof. Grappig hoe je als mens en fotograaf ontwikkeld, maar hoe sommige dingen terug blijven komen.

    Hoe doe je dat trouwens, met iets voor je lens zodat je “vlekken” krijgt? Met dat dromerige effect wil ik ook wel eens experimenteren.

    Liefs,
    Eline

    • Angélica
      Author
      April 29, 2018 / 10:25

      Dankjewel! Dat effect is heel simpel – gewoon letterlijk iets voor de lens houden. Dat kan van alles zijn!

  4. April 27, 2018 / 05:20

    Oh dit is wel heel leuk om zo je verandering te zien, in het verleden heb je ook wel echt hele mooie foto’s gemaakt, sommige iets minder. Maar jeetje wat ben jij gegroeid! Ook leuk om je haar van kort naar lang en weer korter te zien ;)

    • Angélica
      Author
      April 29, 2018 / 10:24

      Dankjewel! Ja grappig om te zien he? Kan het ook niet geloven dat sommige foto’s alweer zo oud zijn. Daarentegen voelen sommige minder oude foto’s als een lifetime ago haha.

  5. April 27, 2018 / 11:49

    Toen ik deze blogpost in Bloglovin zag staan, dacht ik gelijk dat ik ‘m pas mocht kijken van mezelf als ik er echt tijd voor had. So, here we are. Dit concept is zo verschrikkelijk leuk! Het leukste is dat je manier van selfies maken wel verbeterd is, maar ergens toch trouw aan jezelf. Ik vind het echt heel mooi. Ik volg je dan nog niet zo lang, maar in de allereerste foto van 2010 zag ik ‘jou’ meteen, ik herkende je ogen. Het zou zo maar een foto van nu kunnen zijn. Ik ben toch zo blij dat ik je ben gaan volgen! You never cease to amaze me :D

    • Angélica
      Author
      April 29, 2018 / 10:24

      Ohh zo lief dit!! :D Zo leuk om te horen, dankjewel <3

  6. April 28, 2018 / 09:17

    Wauw! Ik vind de foto’s van vroeger eigenlijk ook al heel mooi! Je herkent wel zo jouw stijl in deze foto’s en dat is echt mega leuk om te zien!

    • Angélica
      Author
      April 29, 2018 / 10:10

      Ahh leuk om te horen, dankjewel!

  7. April 30, 2018 / 19:59

    Gaaf om te zien hoe je stijl veranderd is en stuk voor stuk mooie foto’s. Denk dat de rode jas foto’s voor mij favoriet zijn, het hele sfeertje.

  8. May 1, 2018 / 14:32

    Ik vind dit dus echt AMAZING om te zien! En veel van die oude foto’s zouden nu ook echt niet op Instagram misstaan hoor, vooral die rugfotos en inderdaad die zachtere. Maar loooove de foto van de jammergenoegniet Italiaanse boekcover. Echt <3

  9. Anniek
    May 4, 2018 / 21:54

    Woh ja daar herken ik er veel van inderdaad! Ik was altijd zo jaloers op jouw haarexperimenten. Ik heb nu lichtroze haar! :D

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *